|
اسلام ، بردبارى و خوددارى از آه و ناله و شكایت را، از اخلاق خوب برشمرده و برایش پاداش تعیین كرده است.
دشوارىها و مشكلات زندگى زیاد است. كسى نیست كه اوضاع زمانه بر وفق مرادش بچرخد به گونه اى كه صددرصد راضى بوده، اصلاً درددلى نداشته باشد. لیكن برخى انسان ها به قدرى ظرفیت، صبر و حوصله دارند كه مشكلات را تحمل مى نمایند و آن را در دفتر خاطراتشان بایگانى مى كنند و جز در مواقع ضرورى از آن ها دم نمى زنند. با سعى و جدیت براى مشكلات قابل علاج چاره جویى مى كنند و از آه و ناله، شكایت و درددل ـ كه ثمرى ندارد و از علایم ضعف نفس به شمار مى رود ـ جداً خود دارى مى نمایند.
حضرت آیت الله امینی در کتابی با عنوان "همسرداری" درباره مرد و شکایتهای بیفایده او در خانواده میگوید: اما گروهى دیگر، آن قدر كم ظرفیت هستند كه مطلبى را دردل نگه نمى دارند. و به شكایت و آه و ناله عادت كرده اند، به هر كه مى رسند با مناسبت یا بى مناسبت درددل را شروع مى كنند، در انجمن دوستان كه محل انس و تفریح است عنان سخن را در دست گرفته به شرح گرفتارى هاى خویش و كج رفتارى هاى چرخ و فلك مشغول مى شوند، گویا از سوى شیطان مأموریت دارند كه محافل انس و خوشى را بر هم بزنند و اهل مجلس را به یاد گرفتارى هاى خودشان بیندازند. وقتى به منزل وارد مى شوند، مى خواهند تلافى دیگران را ـ كه حاضر نبودند به شكایت ها و درددل هاى آنان گوش دهند ـ از دل خانواده شان در بیاورند و در این باره حتى از كوچك ترین موضوعات چشم پوشى نمى كنند.
گاهى از گرانى اجناس شكایت مى كنند، گاهى از وضع بد تاكسى ها یا اضافه سوار كردن اتوبوس هاى خط، شكوه مى نمایند و... این گونه افراد چون چشم خوش بینى ندارند و از جهان، جز بدى نمى جویند، از كوچك ترین حوادث ناگوار، متأثر شده و آه و ناله را سر مى دهند و بدین وسیله عیش خانواده را از بین مى برند. آن بیچاره هاهم چون راه فرار ندارند، مجبورند كه بسوزند و بسازند.
آقاى محترم! این شكایت ها و آه و ناله ها جز ایجاد ناراحتى چه ثمرى دارند و چه دردى را دوا مى كنند؟ چرا براى یك عادت زشت و بى ثمر، اسباب ناراحتى خانواده ات را فراهم مى سازى؟ همسر تو از صبح تا شب در خانه زحمت كشیده، با ده ها مشكل روبه رو شده، از زیادى كارهاى خانه و سر و صداى بچه ها اعصابش خسته شده است، فرزندانت نیز از مدرسه یا كارگاه با تنى خسته و اعصابى پژمرده به منزل آمده اند، همه انتظار دارند تو به منزل بیایى و با سخنان گرم و گفتار دل پذیرت اعصاب خسته آن ها را آرامش دهى، آیا انصاف است كه به عوض دل جویى، درد دل و شكایت براى شان تحفه بیاورى؟
با این عادت زیان بخش خانواده ات را از خانه و زندگى و دیدارت بیزار مى گردانى. غذایى كه با این آه و ناله ها صرف شود از زهر مار هم تلخ تر خواهد بود. نتیجه این عمل به خوبى روشن است; زیرا زن و فرزندت تا بتوانند از محیط خانه فرار مى كنند تا از شرّ آه و ناله هاى دایمى تو نجات یابند و چه بسا ممكن است در دام هاى رنگارنگ فساد گرفتار شوند. به علاوه همواره در معرض بیمارى ها مخصوصاً بیمارى هاى اعصاب خواهند بود.
آیا بهتر نیست كه بردبار، متین، بزرگ نفس و عاقل باشى، و وقتى خواستى به منزل بروى گرفتارى هاى روزگار را به طور موقت هم كه شده به دست فراموشى بسپارى و دردل خویش به حوادث روزگار بخندى و مادامى كه در خانه هستى لب به شكایت و درد دل نگشایى، و غمى بر دل خانواده ات نگذارى؟
بهتر نیست كه بگویید و بخندید و با خوشى و لذت، غذا تناول كنید و در آن كانون انس و محبت، استراحت و تجدید نیرو كنید تا براى كار و كوشش آماده گردید؟
اسلام نیز بردبارى و خوددارى از آه و ناله و شكایت را، از اخلاق خوب بر شمرده و برایش پاداش تعیین كرده است.
پیغمبر اسلام (ص) مى فرماید: هر كس مصیبتى را كه در مال یا بدنش وارد شده كتمان كند و نزد مردم شكایت نكند، بر خدا لازم است گناهانش را بیامرزد.
منبع : http://alef.ir/1388/content/view/108878
| 
