بى عاطفه بودن قاتلان امام حسین(ع)
گرچه
در طول زمان و عرض زمین هر جا جنگى اتفاق افتاده، یك یا دو طرفِ درگیر بر
باطل بودهاند، ولى به هر حال پدیده جنگ جزو ضروریات زندگى بشر شده كه تا
كنون گریزى از آن نبوده است. اما جنگجویانى نیز در تاریخ بودهاند كه در
میدان جنگ نیز رسم جوانمردى و انسانیت را به جا آوردهاند و هرگز شرافت و
مروت را در میدان، سر نبریدهاند ولى آتـشافـروزان بنى امیه، در جنگى
ناخواسته و نابرابر، كه بر پاكترین انسانهاى جهان تحمیل كردند، همراه با
امام حسین (علیهالسلام) و یارانش، عاطفه و مردانگى و مروت و انسانیت و
شرافت را نیز به مسلخ بردند و سر بریدند و بى عاطفهگى و سنگدلى و درندگى
را زنده كـردنـد. بـه راسـتى هیچ قلمى تاب نمایاندن آن همه جنایت را ندارد
كه در كربلا پدیدار شد. آنچه در زیر مىآید، تنها گوشهاى از آن است.
نـقـل
اسـت، بـا ایـن كـه شـمـار مردان جنگى جبهه امام حسین (علیه السلام) به صد
نفر نمىرسید، سپاهیان یزید در حدود سى هزار نفر بودند كه این، نـشان
دهنده نابرابرى در آن جنگ است. (1) همچنین با این كـه زنان و كودكان نیز
در میان یاران امام حسین(علیه السلام) بودند، یزیدیان حدود سه شبانه روز
آب را بر خیمههاى امام حسین (علیه السلام) بستند.(2)
یزیدیان،
پس از پیروزى، بدن پاك همه شهیدان را در پیش چشم زنان و كودكان مُثله
كردند و سـرهـاى مـقـدس آنـان را بـر نـیـزه بـردنـد و هـمـراه اسـیـران
آل پیغمبر(صلی الله علیه و آله) در شهرها و روستاها گردانیدند.
یزیدیان،
بازماندگان شهیدان كربلا را با وضعى بسیار رقّتبار، بر شتران بى جهاز
سـوار كـردنـد و همچون اسیران نامسلمان براى تماشاى مردم بـه بـسیارى از
شهرها بردند.(3)
هـمـچـنـیـن عـصـر عـاشـورا، خـیمهها را ـ كه تنها
پناهگاه داغدیدگان جبهه توحید بود ـ به آتش كشیدند و آنان، شب یازدهم محرم
را بدون هیچ سرپناهى در میان انبوه دشمنان به سر بردند.
عمر سعد، در
روز یازدهم محرم، پس از دفن كشتههاى جبهه خود، پیكر پاك و مُثله شده
شهیدان را بـر جـاى نـهـاد و بـه سـوى كـوفـه حـركـت كـرد. پـس از آن كـه
اهـل بـیت (علیهم السلام) را به عنوان اسیران جنگى به مجلس عبیدالله بن
زیاد آوردند، آن نابخرد به آنان بى احترامى و پرخاش كرد و حتى بر آن شد تا
حضرت زینب (علیهاالسلام) و امام سجاد(علیه السلام) را به شهادت برساند كه
توسط اطرافیانش از انجام چنین جنایتى منصرف شد.
وقتى
بازماندگان شهیدان كربلا وارد مجلس یزید شدند، همه را با طناب بسته بودند
و یـزیـد در حـالى كه اشعارى كفرآمیز زمزمه مىكرد، با چوبدستى بر لب و
دهان امام حسین (علیه السلام) مىنواخت. ابـوبـرزه اسـلمـى بـه این كار
زشت اعتراض كرد، و فریاد زد: «واى بر تو اى یزید! آیا با چوب بر دهان حسین
مىزنى؟! من با چشم خود دیدم كه پیامبر لبان او و برادرش حـسن را مىبوسید
و مىفرمود: این دو، سروران اهل بهشتند، خدا لعنت كند كشندگانشان را!»
همچنین
نقل است كـه عبیدالله بن زیاد دستور داد دست و پا و گردن امام زین
العابدین (علیهالسلام) را زنـجـیر كنند با این كه آن بزرگوار در كربلا به
بیمارى سختى دچار شده بود و هنگامى كه وارد كوفه شد، ایام نقاهت خود را
مىگذراند.(4)
پینوشتها:
1- مقتل، ابومخنف، ص 176.
2- همان، ص 98.
3- لهوف، ص 189 ـ 190.
4- مقتل، ابومخنف، ص 212.
برگرفته از كتاب عبرتهای عاشورا، علی اصغر الهامینیا .
© کپی رایت توسط : پايگاه فرهنگي نداي آشنا (کلیه حقوق مادی و معنوی مربوط و متعلق به این سایت است.)
برداشت مطالب فقط با اجازه کتبی و ذکر منبع امکان پذیر است .
